wushu

Benefit system Ok system Polska

shaolin

Motto dnia :

"Zagubiony pogrąża się jeszcze bardziej, jeśli nie szuka przewodnika"

O Kung fu

Nazewnictwo

KUNG FU - nazwą tą przyjęło się określać ogół chińskich sztuk walki wręcz oraz z użyciem tradycyjnej chińskiej broni. Nie wiadomo kto pierwszy użył tej nazwy, faktem jest natomiast, że obecnie termin ten znany i używany jest niemal na całym świecie.

Tak naprawdę jednak samo słowo "Kung Fu" oznacza osiągnięcie jakiejś doskonałości w wyniku ciężkiej, długotrwałej pracy, nauki i nie koniecznie musi to być działalność związana ze sztukami walki. Można mieć "kung fu" w dowolnej dziedzinie życia. Jeżeli już zdecydujemy się używać tego terminu, to powinniśmy go łączyć z daną sztuką walki i tak na przykład Shaolin Kung Fu oznaczałoby posiadanie wysokich umiejętności w sztuce walki z Klasztoru Shaolin.

W samych Chinach - kolebce Kung Fu- używa się nazwy WUSHU, która dosłownie oznacza "sztuki wojenne". Wyróżnia się przy tym współczesne/sportowe Wushu (xiandai/jingsai wushu) - dyscyplinę sportową o aspiracjach olimpijskich oraz tradycyjne/ludowe wushu (chuantong/minjian wushu) - oryginalną chińską sztukę walki.

Co ciekawe w niektórych "zachodnich" środowiskach w odniesieniu do nurtu sportowego używa się określenia WUSHU, zaś nurt tradycyjny nazywa się ogólnie KUNG FU, co oczywiście samo w sobie jest błędne i niezgodne z tradycyjnym chińskim językiem, ale występuje dosyć powszechnie.

Inne, rzadziej stosowane określenia to GUO SHU - sztuka narodowa (Singapur, Tajwan, Tajlandia, Malezja) i CHUAN FA - chińska ręka.

Należy się jednak spodziewać, że w ciągu najbliższych lat w związku z coraz większym "otwarciem" Chin na świat oraz staraniom o włączenie sportowego WUSHU do grona dyscyplin olimpijskich nazwa ta stanie się coraz bardziej popularna.

Żeby wszystko było jasne - w dalszej części będziemy używali zamiennie obu terminów - KUNG FU/WUSHU, skupiając się jednak głównie na nurcie tradycyjnym, którym się zajmujemy i który jest nam bliższy.

Specyfika Kung Fu

W zakres nauki kung fu wchodzą ćwiczenia bojowe, oddechowe, medytacyjne i zdrowotne. W tradycyjnym treningu oprócz rozwinięcia umiejętności walki dużą uwagę przywiązuje się do wszechstronnego rozwoju ćwiczących, zapoznając ich z kulturą, tradycyjnymi metodami leczenia, kształtując pożądaną postawę etyczno-moralną poprzez wpajanie "cnót wojownika". W Chinach mawia się, że "Ucząc się sztuki walki, przede wszystkim uczysz się być dobrym człowiekiem." Związane jest to z nastawieniem psychicznym do wykonywanych czynności, z których każda ma nie tylko swój konkretny cel, ale też powinna kształtować ciało i umysł człowieka. Nawet najprostsze rzeczy stara się wykonywać perfekcyjnie, uważając, że korzystnie kształtuje to osobowość człowieka i pozytywnie wpływa na jego otoczenie. Skomplikowane techniki, długoletnie mozolne ćwiczenia, wymagające precyzji i doskonałości oprócz skuteczności w walce pozwalają poznać samego siebie, swoje słabości i granice możliwości, kształtując z czasem osobowość prawdziwego mistrza.

Chcąc określić specyfikę ruchową Kung Fu należałoby stwierdzić, że obejmuje ona postawy, sposoby poruszania, bloki, uniki, zasłony, przechwyty, rzuty, dźwignie, naciski, uderzenia i kopnięcia wykonywane w sposób charakterystyczny dla danego stylu. To także specyficzne dla danego stylu metody treningowe oraz koncepcje prowadzenia walki. Istnieją odmiany twarde i miękkie, agresywne i tchnące spokojem, preferujące walkę rękami w zwarciu bądź używające dużej ilości kopnięć. Jedne bazują na sile fizycznej, inne na szybkości i zwinności, jeszcze inne, zaś posługują się w walce energią wewnętrzną "chi". Jeżeli do tego wszystkiego dodamy jeszcze różnego rodzaju broń, z której każda ma swój odrębny, specyficzny charakter i technikę, otrzymujemy mix, z którego każdy może wybrać dla siebie taki styl, który najbardziej będzie mu odpowiadał.

Kung Fu jest sztuką walki i zostało stworzone do walki. Jednak setki lat tradycji zrobiły z niej sztukę wielowymiarową, która obecnie może być uprawiana nie tylko jako sztuka samoobrony, ale też sport wyczynowy, rekreacja, filozoficzna medytacja, rehabilitacja dla osób starszych, czy też po prostu ciekawe spędzenie wolnego czasu.

Podział na style

Zanim przejdziemy do właściwego podziału na style, należałoby wspomnieć o bardzo wyraźnym podziale, który dokonał się na przestrzeni ostatnich lat za sprawą władz chińskich i ich niechęci do wszystkiego co "tradycyjne". Chodzi mianowicie o podział na tradycyjne i sportowe Wushu.

Z politycznych powodów, o których nie będziemy tu szerzej pisać, rząd Chin zaczął karmić świat sportowym substytutem prawdziwej sztuki walki i trzeba przyznać, że świetnie mu to wychodzi. Oczywiście w tradycyjnym chińskim Kung Fu rywalizacja na zawodach także ma miejsce. Jest to jednak tylko jeden z wielu elementów szkolenia, w przeciwieństwie do nowoczesnego, sportowego Kung Fu, gdzie została jej podporządkowana cała metodyka treningów. W rywalizacji tradycyjnej zawodnicy prezentują swoje oryginalne style, w sportowej zaś wykonują obligatoryjne układy z obowiązującymi dla wszystkich jednakowymi technikami. Techniki te jednak już coraz bardziej odbiegają od swoich pierwowzorów, mających zastosowanie w walce. Normą stało się wykonywanie w układach trudnych elementów gimnastycznych (salta, śruby, gwiazdy bez rąk), wyskoków z lądowaniem do szpagatu, czy też kopnięć z obrotem o 540, a nawet 780 stopni.

Ten sportowy kierunek nauczany w Chińskich Instytutach Wushu i tak powszechnie lansowany na świecie przez władze chińskie niestety dosyć często jest mylnie utożsamiany z chińską sztuką walki. Jeżeli jednak w końcu powiodą się próby dołączenia Kung Fu do grona dyscyplin olimpijskich (w 2008 r, się nie udało) to należy się spodziewać, że właśnie tego typu pokazy będą coraz bardziej rozpowszechnianie w środkach masowego przekazu.

Tyle tytułem wstępu. Teraz przejdziemy do właściwego podziału na style, który to ma miejsce oczywiście w odniesieniu do tradycyjnego nurtu Kung Fu. Jak już wspomniano Kung Fu to nie jedna, lecz ogół chińskich sztuk walki. W jego skład wchodzi około 50 podstawowych stylów, zaś wliczając ich odmiany i style mniej znane, liczba ta sięga kilkuset. Przyczyną powstania tak dużej ilości odrębnych szkół walki była między innymi specyfika terenu, społeczności lokalnych czy wreszcie indywidualne zdolności twórców. Modyfikowali oni już istniejące style, bądź tworzyli nowe, czerpiąc pomysły z obserwacji zmian zachodzących w przyrodzie, zachowania zwierząt czy rozmyślań filozoficznych.

Ze względu na tak dużą liczbę i różnorodność stylów, wszelkie próby podziałów i klasyfikacji kończą się zazwyczaj tym, że zawsze znajdują się jakieś wyjątki od reguły. Istnieje jednak kilka bardziej rozpowszechnionych klasyfikacji, które różnią się kryteriami podziału. Jeśli weźmiemy pod uwagę związek danego stylu z jednym z trzech głównych ośrodków, które wpływały na rozwój Kung Fu w Chinach, to możemy wyróżnić:
- style wywodzące się z buddyjskiego klasztoru Shaolin, położonego w górach Sung, w prowincji Henan
- style powstałe w taoistycznym klasztorze na górze Wudang
- tzw. "style syczuańskie" związane z zespołem buddyjskich klasztorów na górze Emei, w prowincji Sichuan.
Miękkie style z Wudang były zaprzeczeniem twardych stylów shaolińskich, zaś szkoła z Emei łączyła zalety obu starszych od niej poprzedniczek.

Inny podział, również biorący pod uwagę miejsce powstania, to podział na style północne i południowe, przy czy granicą jest tu rzeka Yangcy. Ogólnie ujmując style północne charakteryzują się dużą ilością kopnięć i wyskoków, zaś style południowe skupiają się na niskich, stabilnych pozycjach i technikach ręcznych.

Bardzo popularny jest podział na style zewnętrzne i wewnętrzne. Te pierwsze - do których należy zdecydowana większość - koncentrują się głównie na fizycznej stronie treningu i kładą większy nacisk na wykorzystanie w walce siły mięśni. W stylach wewnętrznych - Xing Yi, Bagua, Taiji - więcej uwagi poświęca się połączeniu ciała z umysłem, w walce zaś używa się energii powstałej dzięki rozluźnieniu całego ciała i eksplozji "chi" (energia wewnętrzna).

Podział na style wewnętrzne i zewnętrzne ma jeszcze jeden, rzadziej spotykany kontekst. Stylami zewnętrznymi zwykło się określać te związane z klasztorem Shaolin, do którego umiejętności walki dotarły z Indii wraz z przybyciem mnicha Bodhidharmy (Budda) , który zaszczepił tam też indyjski buddyzm. Podstawy tych stylów opierają się więc na wiedzy, która dotarła do Chin "z zewnątrz", w przeciwieństwie do stylów powstałych w klasztorze Wudang, których podstawy bazują na założeniach typowo chińskiej, rodzimej ("wewnętrznej") filozofii, jaką jest Taoizm. Można więc jak gdyby mówić o stylach buddyjskich (zewnętrznych) i taoistycznych (wewnętrznych).

Broń

Tu wkrótce będzie więcej informacji

wushu

Dołącz do nas na Facebooku

dołącz do nas na facebooku

kung fu


Benefit system

Polski Związek Wushu

Należymy do Polskiego Związku Wushu

dziś mamy 19-07-2018
czwartek
trening:
SANDA
19.00